digitalist.punt.nl
Laatste artikelen
Onweer

 

 

Als bij  “Oud Lello” ons oude huis, na een broeierige warme dag, boven “De Kemp”waar Arie van Kooten woont, de lucht steeds donkerder wordt en we het gerommel in de verte al horen, dan zegt Va tegen Moe: ‘ Het gaat donderen, ik zal de bruine bonen, die aan de onderste takken van de perenboom te droge hangen, naar binnenhalen’.

Het is de hele dag erg warm geweest en s’avonds na de warme prak, om een uur of zeven, zien we enorme stapelwolken, hoger en hoger klimmen.

Wij als kinderen, van amper 10 of minder, gaan op ons rug in het lange gras liggen en kijken naar de bewegende wolken en fantaseren er van alles bij.

De zon gaat schuil er is geen zucht wind.

Tommy onze hond ligt met zijn staart tussen zijn benen zachtjes te janken onder de tafel.

Dan een bliksem, of de hemel openscheurt.

Kleine Piet op zijn kromme pootjes, met zo te zien een volle luier, loopt naar binnen om onder Moe haar schort te kruipen van angst voor het gerommel van boven.

En wij Coba, Leo en ik en nog wat groteren, springen uit het gras om dekking te zoeken in het achterhuis, de nog oudere onder ons blijven zolang mogelijk buiten, ze willen niet laten blijken dat ze ook bang zijn.

Plots begint het te waaien zo hard dat de wilgen langs de tuinschutting, heen en weer zwiepen, er vallen veel peren zich te pletter op de harde grond, vanuit de perenboom.

Nu is iedereen binnen in de keuken, het geroffel op de dakramen maken ons onverstaanbaar, lichtflitsen, harde donderklappen en hagelstenen als duiveneieren, maken ons bang.

Dan komt Moe in actie, ze zoek in de slaapkamer een fles wijwater, giet daarvan een paar scheuten in een schaaltje, trekt bruusk het palmtakje achter Jezus aan het kruis vandaan.

Ze zoekt dan in haar missaal een blaadje waar met dikke letters bovenstaat
“Tegen blikseminslag”

En daaronder:  De keuken, De kamer, De slaapvertrekken, en nog zowat, en onder elk vertrek een beschermende spreuk.

Moe doopt de palmtak in het gewijde water en al prevelend gaat ze zo het huis door, bij de trap naar boven aarzelt ze even, klimt toch de trap op, onder luid gerommel van het noodweer, met haar hooft net boven het trapgat uit een hevige bliksem, ze schrikt zwaait wat met haar palmtak en keert terug de trap af, ze heeft niet het lef om boven ook te zegenen, ze zegt dan ook:

 “Dat moet Onze Lieve Heer zelf maar doen”

Wij zitten op een kluitje bij elkaar te tellen hoe lang het is tussen bliksem en de donder, iedere tel dat er tussen ligt, is ons verteld, is de bliksem nabij.

Het is al donker,als het met de bui gedaan is, Moe gooit, na eerst Pietje een schone luier aan gedaan te hebben,  alle ramen open om de warmte die nog in het oude huis hangt te laten ontsnappen.

Wij zijn van angst een tijdje stil geweest maar nu komen de stemmen weer goed los.

We vertellen elkaar dat het nog nooit zo gedonderd heeft en de hagelstenen zijn nu zo groot als kippeneieren en het weerlichte zo erg dat Va de krant er bij kon lezen.

De schalen lekwater worden leeggegooid en wij gaan naar bed, maar van slapen komt niet zo veel we besluiten dan ook met z’n alle nog even een duik te nemen in de Angstel die voor ons huis stroomt

Lees meer...

Gefopt

 

We zijn nog steeds in zuid Frankrijk, bij mijn schoonzus Philo.

Philoméne, stelde voor naar de markt in Nice te gaan, het was warm: “Maar” zei ze “Op de terugweg gaan we lekker zwemmen in de rivier”
 Goed idee, dus wij op weg naar Nice, het was wel een eindje rijden maar daar geeft zij niet om.
 In de luxe badplaats aangekomen parkeren wij de auto op een parking en we lopen naar de oude stad waar de kraampjes staan.
 Ik loop even bij hun vandaan en ik zie de zussen in druk gesprek met een vrouw van middelbare leeftijd.
 Philo woond al 40 jaar in Frankrijk dus de taal goed machtig.
 Wat is er gebeurd ?
 Deze vrouw kwam hun tegemoet lopen en vlak voor Willy en Philo raapt ze wat van de straat, het blijkt een gouden ring te zijn en ze zegt, terwijl ze verbouwereerd met de vondst in haar handen staat:
 “Ik vind hier deze ring maar van mijn geloof mag ik geen sieraden dragen” en onderwijl toont ze haar nek, oren en handen “Jullie mogen hem wel hebben”
 Ze geeft het voorwerp aan Philo die er niet goed raad mee weet en zij stamelt “Maar dat kan toch niet Madam” en geeft de ring terug.
 Er wordt wat heen en weer gepraat en opnieuw wordt de ring in Philo haar handen gedrukt, die zegt: “Dank je wel dan” en wij vervolgen onze weg naar de markt.
 De vrouw gaat de andere kant op, maar na een meter of wat roept ze ons terug en ze vraagt of wij toch wat voor haar vonst willen geven “Om eten te kopen” zei zij. Wij weer verrast en Philo vraagt  “Is 5 euro genoeg ? “ De vrouw is zichtbaar tevreden en gaat haar eigen weg.
 Onderweg naar de markt wordt de ring nog eens bekeken en allerlei vragen schieten door ons hoofd:
 Waarom geeft deze vrouw zomaar een gouden ring weg ?
 Is het wel goud ?
 Heeft ze de ring misschien gestolen ?
 Waarom wilde ze aanvankelijk niets hebben en kwam ze daar later op terug ?
 Wij weten geen antwoord.
 De hele morgen praten de zussen over niets als de ring.
 Na de markt snel naar huis, (zwemmen was er niet meer bij) de PC aan en vlug kijken naar de huidige goudprijs en de keurmerken die in de ring gedrukt staan.
 Ze komen tot de conclusie dat de ring 18 karaarts goud is en de huidige goudprijs ligt voor 18 kr. rond de 27 euro per gram.
 De keukenweegschaal werd er bij gehaald en het gewicht is ongeveer 10 gram.
 Ze besluiten de volgende morgen naar een goudkoper te gaan om het kleinnood te gelden te brengen.
 Philo besluit “Alles wat we er voor krijgen gaat naar een goed doel”
 Wij willen wel een bootreis op de Middelandse zee, met alles er op en er aan.
 Na een onrustige nacht, de volgende morgen naar de goudhandelaar, ik mocht niet mee naar binnen want zei Philo “Jij lijkt te veel op een buitenlander en dan kunnen ze denken dat we de ring gestolen hebben.” Willy mocht wel mee maar moest haar mond houden.
 Zij samen naar binnen en ik ging maar, in de schaduw, op een stoepje zitten, afwachten wanneer en hoe de buit verdeeld zou worden.
 Daar kwamen ze……. Van ver kon ik al zien dat er geen bootreis in zat.
 De goudkoper had gevraagd of ze de ring soms van Marktplaats hadden gekocht, of van een Africaan?
 Kortom de waarde was nihil en zei de slimmert; “Jullie kunnen hem toch ook op marktplaats zetten”
 Ze waren opgelicht door een nog slimmere dame als dat ze zelf zijn.
 Maar vertelde ze mij: “Voor 5 euro hebben we toch een dag de illusie gehad rijker te zijn.

 

 

 

Lees meer...   (3 reacties)
Stil
 
We zijn in het diepe zuiden van Frankrijk, in de Var.
Mijn schoonzus heeft daar een groot huis, op een groot terrein.
Op dat terrein zijn terrassen, van boven naar omlaag, waar haar mooie woning staat.
Die terrassen zijn afgebakend door muurtjes, van grote keien uit de plaatselijke omgeving.
Er staan olijfbomen, wat andere vruchtbomen en rond om het terrein, veel eiken.
Even achter het huis loopt het stijl omlaag naar de Siganole, een snel stromend riviertje met ijs koud water rechtstreeks uit de bergen.
Het is hier stil, zo stil dat we er eerst aan moesten wennen, maar als we er èèn dag zijn valt er een rust over je alsof je alleen op de wereld bent.
Philo, mijn schoonzus, is begaan met de kunst, ze schildert, en exposeert in Saint Paul en andere mooie dorpen in de omgeving.
Ze maakt sculpure en rond haar woning staan vee kunstopjecten.
Philomène en Willy zijn samen uit en ik zit  onder een grote eik, die mij gelukkig veel schaduw geeft, te genieten van al het moois om mij heen.
Het is warm, erg warm.
Bangy, de hond ligt uitgestrekt, met een bak water voor zijn neus in de schaduw naast me, te snurken.
In het basin zwemmen grote koy karpers hun rondje en vanuit het open raam van de keuken hoor ik de kanaries.
Overal, al of niet uitgebloeide bloemen, vlinders vliegen af en aan en het gonst op veel plaatsen van de insecten.
Hoog in de lucht, twee roofvogels.
Hier hoor je geen verkeer, vliegtuig of enig menselijk geluid.
Uitsluitend het snurken van de hond en dat brengt mij op het idee om ook maar een tukje te gaan doen.
Lees meer...   (3 reacties)

Weer thuis

 

Naveel omzwervingen in Spanje, waar we Toledo en nog andere mooie steden hebben bezocht en de Picos de Europa doorgetrokken zijn, zijn we weer behouden thuis gekomen.

Na vele weken in een busje, is ons huis wel erg groot, maar dat went snel.

Van onze belevenissen op reis maak ik misschien nog eens een boek.

Lees meer...   (3 reacties)
Vandaag 1 Juli, een bijzondere dag.
 
Vier jaar geleden waren wij ook bij Carola en Fran.
Spanning en veel telefoon !
Ma was gevallen.
Na de operatie ging het ineens niet goed.
Een paar dagen daarvoor had ik haar nog  gesproken.
 Ze belde met de mobiel van Erica, ´Ja, Ja.´
´Je hebt wel pech hé, moeten we naar huis komen ? ´
´Nee nog niet´ zei ze
We zagen haar weer in het ziekenhuis.
Opgebaard
Bijna al haar dierbaren om haar heen.
1 Juli blijft een bijzondere datum.
De dag dat mijn moeder stierf !
                                                                W
 
Lees meer...   (3 reacties)
San Juan
Deze middag op ¨ons¨ verlaten strand, was het niet zo verlaten meer er was activiteit !
Jong en oud sleepte met hout, groepen, familie´s, colega´s, vrienden of clubs bakenen een eigen stuk af op het strand d.m.v. palmtakken, stukkenhout, palets, of stenen neer te leggen, zoals wij in Holland vaak zien gebeuren op straat met koninginnendag.
In die vakken worden enorme stapels oud hout gebracht.
Dit alles om San Juan te vieren.
Op deze avond komen duizende mensen met tafels, stoelen en grote braadgebeuren en veel eten en drinken naar het strand, ze zijn uitgelaten en de hele avond wordt er gegeten en vooral gedronken temidden van veel vuur.
Kinderen lopen kris, kras door de meute en er klinkt overal muziek, er zijn schijnwerpers en koelkasten, die gevoed worden door luidruchtige agregaten.
Kortom feest !
Het hoogtepunt is middernacht, even vor 12 uur worden de grote vuren ontstoken, huizehoge vlammen overal om ons heen.
Nu raken de Spanjaarden in extase, ze gaan massaal de zee in om Johannes de Doper te eren en hun eigen doop te gedenken.
Er wordt gezongen, gedanst en veel en luidruchtig gelachen.
Dit duurt tot diep in de nacht.
Wij genoten van dat al, met ons eigen vuurtje, van de door ons bijelkaar gesprokkelde houtresten.
San Juan dat was me er eentje !
Lees meer...
21 juni de langste dag
Ja, deze dag was voor ons ook lang.
We zijn weer terug in Andalucia, we zitten tot laat s´avonds weer op ons balcon, we hebben al weer in zee gezwommen en we zijn zowaar al weer een beetje verbrand.
Het is warm, de zon schijnt meedogenloos.
De reis terug naar hier was er een om te onthouden, vooral de overstap in Madrid!
We kwamen keurig op tijd aan, we hadden 2 uur de tijd om de gate naar Almeria te zoeken, dus tijd zat.
Maar dat ging niet zo vlot als wij dachten.
Vanuit de hal waar ze ons heen stuurden moesten we naar vertrekhal K.
De meute ging ook die richting dus wij ook, trappen op, trappen af, trouw richting K volgend.
Plots staan we op een perron en de metro komt juist aanrijden, we aarzelen, moeten we wel of moeten we niet mee.
We zijn ingestapt en nauwelijks binnen gaan de deuren met een klap dicht en met grote snelheid gaan we in het aardedonker onder de grond door.
Na een minuut of 10 zien we weer licht, de trein stopt, iedereen gaat er uit en wij dus ook en verdraaid, we zien weer een bord met een pijl naar K, daar moeten we zijn, gangen door, trappen op, trappen af en dan komen we in de sala de salidas en weldra vinden we 62 de gate waar we moeten zijn.
We hebben nog een half uur dus tijd voor een broodje en een kopje koffie.
Op de monitor bij gate 62 zien we Almeria staan, we zijn goed, maar er staat geen vliegtuig, er wachten nog een paar mensen, maar een vliegtuig zien we niet.
Even over de aangegeven tijd gaan we de controle door, trap op, trap af, naar een gereedstaande bus, alle passagiers moeten staan en weldra rijden we het grote vliegveld over, langs enorme vliegtuigen, naar een, in een uithoek gereed staand vliegtuigje.
Na afgifte van onze handbagage mochten wij erin.
Het is leuk, zo´n klein ding, het schudt, het wiebelt en het maakt veel herrie.
Mijn partner ging een beetje bleek zien, maar na een uur zijn we goed in Almeria aangekomen waar onze dochter en onze kleinzoon stonden te wachten.
Aansluitend zijn we met zijn allen in een wokrestaurant gaan eten.
Deze morgen zijn we om 9.30 u van huis vertrokken en s´avonds om 22.00 u waren we pas op onze bestemming.
Het was een vermoeiende en een beetje spannende, maar leuke dag ! 
Lees meer...   (2 reacties)

Het ging ongeveer zo !

 

De telefoon

 

De telefoon gaat, even denk ik, laat maar bellen

Want als gewoonlijk heb ik zoveel aan mijn hoofd

Op mijn log een stukje schrijven, zoals ik heb beloofd

En nog wat filmen, wat ik ook niet uit mag stellen

                 -----------------------------------------

Met ons busje zijn we opstap, de laatste weken

We staan aan een meer hier, prachtig vrij

Het is warm, dus zwemmen, hoort er bij

Toch  maar eens horen, wie me nu wilt spreken.

                 -------------------------------------------

Na twee minuten amper, leg ik neer

Niets wat daarnet nog telde, is nu belangrijk meer.

Lees meer...   (2 reacties)

Gijs

 Gijs is nu de oudste,dat is hij niet altijd geweest, mijn broer Bertus was ouder maar helaas overleden. Bertus was religieus en leefde in het klooster, wat niet wil zeggen dat hij saai was, verre van dat, maar over hem later.

Na de lagere school is Gijs bij Ome Willem een boer in Eemnes gaan werken, voor kost en inwoning.
 Hij was de eerste die uit huis ging dat had zo zijn voordelen, een eter minder, maar ook een slaper, de jongste hoefde nu niet meer met drie in één bed

Hoelang hij bij Ome Willem en Tante Bertha  in huis geweest is weet ik niet precies, hij heeft ook nog bij een andere boer gewerkt in Eemnes.

Gijs moest in dienst toen hij ± 20 jaar was en werd naar Indië uitgezonden. Hoe het hem daar vergaan is daar vertelt hij niet veel over, ik herinner mij wel dat als wij thuis na het eten een emmer aardappels geschild hadden, en we op de knieën moesten voor de stoel voor het rozenhoedje dan plakte mijn vader er nog vijf onze vaders en weesgegroetjes aan vast, voor de behouden thuiskomt van Gijs.

Het heeft geholpen, Gijs is weer thuisgekomen, het hele dorp liep uit, een erepoort voor ons oude huis, en de fanfare kwam een deuntje spelen. De burgemeester hielt een toespraak en mijn moeder had een nieuwe schort, voor deze gelegenheid gemaakt.

De plaatselijke krant was er om een foto te maken van onze hele familie, dat viel niet mee, probeer maar eens 12 losgeslagen kinderen in het gelid te krijgen.

Gijs zag er goed uit en wij bewonderde hem het meest om zijn soldaten liedjes en zijn straffe uitdrukkingen. Hij gebruikte Maleise woorden waarvan de betekenis ons pas duidelijk werd in de avond op zolder, als hij praten met zijn grote broers en wij kleintjes met rooie oortjes meeluisterden.

Een week of zo later werd er een grote groene kist bezorgd  door een legertruc, de kist was aan alle kanten voorzien van zijn naam, en het nummer waar Gijs onder gediend had, ook voorzien van een groot slot.

Gijs had voor ieder wat meegebracht, koffie, thee, wajangpoppen en grote crissen, (dat zijn zwaarden in een houder)
 Toen we alles gezien hadden deed hij het overige weer in de kist en zei “Wie in de kist durft te komen voer ik aan de apen buiten de kampong”

Gijs is bij de NS gaan werken, in Utrecht gaan wonen, en met Jo getrouwd, een boerendochter uit Eembrugge, ze zijn 2 zonen en 1 dochter rijk en 5 kleinkinderen.  Jo is er ook een van de twaalf en zij houdt  van gezelligheid.

Gijs is vandaag overleden, ruim een jaar na zijn vrouw Jo.

Nu zijn er “ nog maar” 5 broers en 4 zussen over.

Lees meer...   (4 reacties)

Ellende

 

We staan in Cuvas de San Marcos een dorpje nabij een bergmeer, mooi, rustig en vanaf het parkeerterrein van het zwembad waar we staan, een mooi uitzicht op het Spaanse landschap.

We maken plannen morgen naar Cadiz te gaan, zo’n 200 km van hier.

Dan gaat de telefoon………

We krijgen van broer Leo het bericht dat broer Gijs zéér ernstig ziek is.

Terminaal, wat doe je dan als je met je busje in een van God en alle mensen verlaten dorp staat ?

We willen naar Holland, maar hoe zo snel ?

We besluiten naar Carola, 500 km. van hier, te rijden daar de camper neer te zetten en dan met het vliegtuig naar Holland te gaan.

Eerst onze dochter gebeld, zij heeft alles geregeld met de ANWB, we kunnen donderdagmorgen met een vlucht via Madrid naar Schiphol.

Nu is het dinsdagavond dus morgen op pad naar het oosten, het moet lukken om op tijd in Almeria te zijn.

Het is gelukt, we zijn weer in Loenen en we zijn al bij Gijs op bezoek geweest.

Hij was zichtbaar blij ons te zien, we hebben voor zover het ging wat gepraat, de laatste keer waarschijnlijk, het gaat erg slecht met hem.

Wat kan alles toch anders lopen dan verwacht.

20 juni vliegen we, na verwachting, weer terug naar Andalucia om het busje weer op te halen.

Eerst wacht ons hier nog een vervelende tijd.

Lees meer...   (2 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl